ប្រែលោតប្រយោគ អដ្ឋកថាធម្មបទ ភាគ ១ ទំព័រ ១៦ វគ្គ ២

(សោ ថេរោ) រីព្រះថេរៈនោះ វេជ្ជេន បច្ចក្ខាតោ អ្នកគឺពេទ្យបោះបង់ហើយ គន្ត្វា ទៅហើយ វិហារំ កាន់វត្ត (វត្វា) ពោលហើយថា (ត្វំ) រីឯង អសិ រមែងជា វេជ្ជេនបិ បច្ចក្ខាតោ ជាអ្នកគឺពេទ្យបោះបង់ហើយ សមណ ម្នាលសមណៈ (ត្វំ) រីឯង មា វិស្សជ្ជិ កុំលះបង់ឡើយ ឥរិយាបថំ នូវឥរិយាបថ ឥតិ ដូច្នេះ វទិត្វា ប្រដៅហើយ អត្តានំ នូវខ្លួន គាថាយ ដោយគាថា ឥមាយ នេះថា

(ត្វំ) រីឯង អសិ រមែងជា (វេជ្ជេន) បដិក្ខិត្តោ ជាអ្នកគឺពេទ្យបដិសេធហើយ (តិកិច្ឆាយ) ក្នុងការព្យាបាល វេជ្ជេន វិវជ្ជិតោ ជាអ្នកគឺពេទ្យវៀរបង់ហើយ (តិកិច្ឆាយ) ក្នុងការព្យាបាល និយតោ ជាអ្នកទៀងទាត់ហើយ (មច្ចុរាជស្ស) ចំពោះមច្ចុរាជ បាលិត ម្នាលបាលិត (ត្វំ) រីឯង បមជ្ជសិ តែងប្រមាទ កឹ ព្រោះហេតុអ្វី ឥតិ ដូច្នេះ អកាសិ បានធ្វើហើយ សមណធម្មំ នូវសមណធម៌ ។

loading…

Facebook Comments