បួសដើម្បីសងគុណម្តាយ ប៉ុន្តែបាយបាយព្រោះស្តាយអូន ភាគ ២

ជាការពិតណាស់ តម្រេកត្រេកត្រអាលតាមផ្លូវភេទចាត់ជារឿងធម្មតារបស់សត្វលោក ហេតុនោះ ការដែលបុរសជាប់ចិត្តដិតអារម្មណ៍ចំពោះស្ត្រីក៏ជារឿងធម្មតារបស់សត្វលោកដែរ ប៉ុន្តែ ពុំមែនមានន័យថា ស្រ្តីជាអ្នកអាក្រក់ឬថាបុរសចាត់ទុកស្ត្រីជាវត្ថុដែលគួរលេងសើចនោះ ប៉ុន្តែស្រ្តីតែងមានឥទ្ធិពល​ទាក់ទាញ​បុរសច្រើនជង ​សមដូចសេចក្ដីចែងក្នុងព្រះត្រៃបិដក ថា “ស្ត្រី ៗ តែងញំាញីប្រុស ៗ ដែលប្រមាទក្នុងសង្គម  ពោលគឺ ពួកនាងរមែងអូសទាញចិត្តរបស់ប្រុស ៗទាំងនោះ ទៅបីដូចខ្យល់បក់ផាត់​សំឡីដែលជ្រុះ​ចេញ​ពីដើមដូច្នោះ ​សភាពនោះ បណ្ឌិតទាំងឡាយពោល ថាជាជ្រោះសម្រាប់ព្រហ្មចរិយធម៌” ។

សេចក្ដីខាងលើនេះ ​បើពិចារណាមិនល្អិតល្អន់ទេ  ហាក់មើលឃើញថា ស្រ្តីតាំងចិត្តបំផ្លាញព្រហ្មចរិយធម៌​របស់បុរសអ្នកប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម៌ ដែល​ព្រហ្មចរិយធម៌  បីដូចជាសំឡីដែលងាយប៉ើងទៅតាមកម្លាំងខ្យល់  ចំណែក ធម្មជាតិរបស់ស្រ្តីនោះមានអំណាចខ្លាំងប្រៀបដូចជាខ្យល់ រមែងធ្វើឲ្យភិក្ខុឃ្លាតខ្ទាតចេញ​ពី​ព្រហ្មចរិយធម៌​បានដោយងាយ ប្រសិនបើមិនសង្រួមចិត្តរបស់ខ្លួនឲ្យល្អទេ ។

ទោះបីស្រ្តីពុំបានតាំងចិត្តគ្របសង្កត់ចិត្តបុរសក៏មែនពិត ប៉ុន្តែ​តម្រេកត្រេកត្រអាល គឺ រាគៈតណ្ហា ពោលគឺ សេចក្តីឈ្វក់វង្វេង   នឹងធ្វើឲ្យបុរសបោះបង់ចោលព្រហ្មចរិយធម៌​ ដែលយើងប្រើពាក្យថា សឹក លាសិក្ខ លាសិក្ខាបទ ជាដើម ។

ក្នុងសម័យពុទ្ធកាល សាមណេរជាក្មួយរបស់ព្រះចក្ខុបាលថេរ ឈ្មោះ បាលិត គ្រាន់តែឮសម្លេងស្រ្តីម្នាក់​កំពុង​រក​ឧសក្នុងព្រៃស្រែកច្រៀង ក៏មិនអាចទប់ទល់តម្រេកត្រេកត្រអាលរបស់ខ្លួនបាន ទើបលែងឈើ​ច្រត់​របស់​លោកមាហើយទៅផ្ដោះផ្ដងញ៉ែញ៉ងស្រ្តីរកឧសនោះ ហើយក៏ប្រព្រឹត្តមោះមិនគប្បីជាមួយនឹងស្រ្តីនោះ បង្កើត​សីលវិបត្តិដល់ខ្លួនឯង ។ ក្នុងករណីដូច្នេះ ចង់បង្ហាញថា ស្រ្តីនោះមិនមែនជាដើមហេតុនៃ​សីលវិបត្តិរបស់​សាមណេរ​បាលិតនោះទេ សមដូចពាក្យបុរាណថា ទំពក់ទៅ ទើបព្នៅមក សាមណេរប្រៀបដូចជាទំពក់ ស្រ្តី​ប្រៀប​ដូចជាព្នៅ ហេតុនោះ ក្នុងករណីសីលវិបត្តិនេះ សាមណេរជាអ្នកផ្តើមនូវទង្វើមុន ដោយមិនសង្រួមក្នុង​សីលដែលខ្លួនរក្សា យ៉ាងនេះ ហៅថា ល្មើសសិក្ខាបទកាមេដោយខ្លួនឯង  មិនមែនស្រ្តីនោះញុះញង់​សាមណេរ​ឲ្យប្រព្រឹត្តខុសទេ ប៉ុន្តែព្រោះតែភាពទាក់ទាញរបស់ស្រ្តីនោះ ទើបធ្វើឲ្យសាមណេរប្រព្រឹត្តល្មើសព្រះវិន័យ (ព្រហ្មចរិយធម៌) ក្នុងរឿងដូច្នេះ ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់ដាស់តឿនព្រះភិក្ខុទំាងឡាយថា

“ភិក្ខុទំាងឡាយ យើងពិចារណាមិនឃើញរូបដទៃ សូម្បីតែរូបមួយដែល​គ្របសង្កត់ចិត្តរបស់​បុរសបាន​ដូចរូបស្ត្រីឡើយ​ ភិក្ខុទំាងឡាយ រូបស្រ្តីរមែងគ្របសង្កត់ចិត្តរបស់បុរសបាន ។

ភិក្ខុទំាងឡាយ យើងពិចារណាមិនឃើញក្លិនដទៃ សូម្បីតែក្លិនមួយដែលគ្របសង្កត់ចិត្តរបស់បុរសបាន​ដូចក្លិនស្ត្រីឡើយ ភិក្ខុទំាងឡាយ ក្លិនស្រ្តីរមែងគ្របសង្កត់ចិត្តរបស់បុរសបាន ។

ភិក្ខុទំាងឡាយ យើងពិចារណាមិនឃើញរសដទៃ សូម្បីតែរសមួយដែលគ្របសង្កត់ចិត្តរបស់បុរសបាន​ដូចរសស្ត្រីឡើយ  ភិក្ខុទំាងឡាយ រសស្រ្តីរមែងគ្របសង្កត់ចិត្តរបស់បុរសបាន ។

ភិក្ខុទំាងឡាយ យើងពិចារណាមិនឃើញសម្ផស្សដទៃ សូម្បីតែសម្ផស្សមួយដែលគ្របសង្កត់​ចិត្តរបស់​បុរសបាន​ដូចសម្ផស្សស្ត្រីឡើយ ភិក្ខុទំាងឡាយ សម្ផស្សស្រ្តីរមែងគ្របសង្កត់ចិត្តរបស់បុរសបាន ។

ស្រី្តសូម្បីកំពុងដើរ  សូម្បីកំពុងអង្គុយ សូម្បីកំពុងដេក សូម្បីកំពុងលង់លក់ សូម្បីកំពុងសើច សូម្បីកំពុង​និយាយ សូម្បីកំពុងច្រៀង សូម្បីកំពុងយំ សូម្បីហើមហើយ សូម្បីស្លាប់ហើយ ក៏គ្របសង្កត់ចិត្តរបស់បុរសបាន ”

ពុទ្ធវចនៈខាងលើដែលត្រាស់ថា “ស្រ្តីជាមន្ទិលរបស់ព្រហ្មចរិយធម៌” នោះ ព្រះអង្គត្រូវការឆ្លុះបញ្ចាំង ថា បើភិក្ខុមិនសង្រួមឥន្រ្ទីយ៍របស់ខ្លួនទេ ​នៅពេលត្រូវទៅពាក់ព័ន្ធ នឹងស្ត្រី (បដិសម្ពន្ធ) ក្នុងស្ថានការណ៍​ឬស្ថានភាពណានីមួយ ក៏អាចបង្កបង្កើតបញ្ហា ឬ ងាយនឹងប្រព្រឹត្តល្មើសព្រះវិន័យ ប្រការនេះមិនមែន​មាន​ន័យថា​ ស្រ្តីនោះជាភេទដែលអាក្រក់ បង្កទុក្ខទោស ឬ ភយន្តរាយចំពោះភិក្ខុ  ឬ ជាដើមចមបង្កហាយនភាព​ចំពោះការប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម៌នោះទេ ​គ្រាន់តែព្រះអង្គត្រូវការដាស់តឿន ក្រើនរំលឹកឲ្យភិក្ខុទំាងឡាយ​បាន​យល់ដឹងថា កាលបើត្រូវមានបដិសម្ពន្ធភាពជាមួយនឹងស្រ្តី គប្បីប្រុងប្រយ័ត្នឥន្រ្ទីយ៍របស់ខ្លួនឯង ។

កត្តាទំាងនេះធ្វើឲ្យកើតសំណួរដែលត្រូវរកចម្លើយឆ្លើយបន្តទៀតថា ​តាមពិត ព្រះអង្គទ្រង់ហាមមិនឲ្យភិក្ខុពាក់​ព័ន្ធជា​មួយនឹងស្រ្តី ឬថា  ភិក្ខុអាចមានបដិសម្ពន្ធភាពជាមួយនឹងស្រ្តីបាន ប៉ុន្តែគប្បីមានកិរិយាសង្រួមក្នុង​ករណី​មានបដិសម្ពន្ធភាព ។

សួរថា: ​ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់ហាមមិនឲ្យពាក់ព័ន្ធនឹងស្រ្តី ឬ ទ្រង់បង្ហាញវិធីសាស្រ្តក្នុងការទៅពាក់ព័ន្ធនឹងស្រ្តី ?

ចម្លើយ: ពិតណាស់ កាលបើពិនិត្យ ពិចារណា វិភាគពុទ្ធបំណងត្រង់ចំណុចនេះ​ យើងអាចសិក្សាឈ្វេងយល់​ពីព្រះចរិយាវត្តរបស់ព្រះអង្គ ​និង ព្រឹត្តិកម្មរបស់ព្រះសាវ័កក្នុងសម័យពុទ្ធកាលជាច្រើនអង្គបាន  ឃើញថា ស្រ្តីមានសេចក្ដី​សំខាន់យ៉ាងក្រៃលែងចំពោះព្រះពុទ្ធសាសនា ​រហូតដល់ព្រះអង្គចាត់ចូលក្នុងពុទ្ធបរិស័ទ ៤ ​​បើពិចារណាដល់ការប្រព្រឹត្តទៅ និងការតំាងនៅរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងសម័យពុទ្ធកាល ​ ស្រ្តីគឺជាក្រុមជន​មួយពួកដែលមានចំណែកយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការសាងសេចក្ដីចម្រើន រុងរឿងឲ្យដល់ព្រះពុទ្ធសាសនា មានភិក្ខុនី​ច្រើនអង្គ ដូច នាងបជាបតីគោតមី ​នាងខេមា​ នាងឧប្បលវណ្ណាថេរី​ ​ជាដើម  ស្រ្តីទំាងនេះ មានចំណែកយ៉ាង​សំខាន់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងសម័យពុទ្ធកាល ។

ក្នុងសម័យនោះឯង ​ស្រ្តីដែលមិនបានបួសជាភិក្ខុនី ដូចនាងវិសាខា មហាឧបាសិកា ក៏បានកសាងវត្តថ្វាយ​ជា​ទីគង់ប្រថាប់របស់ព្រះពុទ្ធ និង ភិក្ខុសង្ឃ​ ក្រៅពីនោះ បានឧបត្ថម្ភបច្ច័យ ៤ ចំពោះព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ និង ភិក្ខុសង្ឃ​​ដែលនិមន្តមកពីទិសានុទិស ​ពិសេសជាងនេះទៀត អ្វីដែលសំខាន់ គឺ ការដែលនាងវិសាខា មហាឧបាសិកាបានទទួលកិត្តិយសពីព្រះពុទ្ធអង្គ ទ្រង់តែងតាំងជាតុលាការវិនិច្ឆ័យក្ដីរួម​ជាមួយព្រះ​ឧបាលីថេរៈ​ក្នុងការពិចារណាក្ដីដែលភិក្ខុនីជាមាតារបស់ព្រះមហាកស្សបថេរៈដែលតំាងគភ៌ក្នុងពេលជាភិក្ខុនី ការធ្វើការរួមគ្នា ដែលហៅសហការិយកម្ម(cooperation) ក្នុងគ្រានោះ បានធ្វើឲ្យភិក្ខុនីរូបនោះបាន​រួចផុតពី​មន្ទិល ដោយនាងវិសាខា មហាឧបាសិកាបានវិនិច្ឆ័យក្ដីថា​ ភិក្ខុនីអង្គនេះបានតាំងគភ៌មុន​ពេលបួស​(ឧបសម្បទា) ចំណេរកាលតមក ក្នុងអវសាននៃជីវិត ភិក្ខុនីរូបនោះក៏បានសម្រេចធម៌​ជាន់ខ្ពស់បំផុត​ គឺ អរហត្តផលក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ។

ទឡ្ហីករណ៍ទំាងនេះបង្ហាញឲ្យឃើញថា ទំាងព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ទាំងព្រះអរិយសាវ័កសុទ្ធសឹង​មានវិថីជីវិត​ដែលត្រូវអាស្រ័យបច្ច័យ ៤ ពីស្រី្ត លើសពីនោះ ក៏មានឱកាសធ្វើការងាររួមគ្នា ធ្វើឲ្យព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុង​សម័យពុទ្ធកាលចម្រើន រុងរឿងរហូតដល់សព្វថ្ងៃ ។

ភស្តុតាងនិងអំណះអំណាងមួយចំនួនដែលបានលើកយកមកបង្ហាញនេះ ​ឃើញថា ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់និង​ព្រះអរិយសាវ័កទំាងឡាយ​ ក៏មានបដិសម្ពន្ធភាពជាមួយនឹងស្រ្ដីដែរ ព្រះអង្គពុំបានត្រាស់សង្កត់​ឲ្យភិក្ខុសង្ឃ​រស់នៅឬមានវិថីជីវិតរស់នៅដាច់ស្រឡះពីស្រ្តីយ៉ាងដាច់ខាតឡើយ ប៉ុន្តែរាល់ស្រ្តីដែលព្រះពុទ្ធអង្គ​និង​ភិក្ខុសង្ឃចូលទៅពាក់ព័ន្ធ មិនឃើញថា មានអង្គណាមួយសឹកឬលាចាកសិក្ខាបទទៅព្រោះស្រ្តីទំាងនោះទេ ហើយស្រ្តីទំាងនោះសុទ្ធសឹងមានកុសលកត្តុកាម្យតាឆន្ទៈក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងព្រះសាវ័កទាំងឡាយ ប្រសិនបើស្រ្តីទំាងនោះ​គ្មានកុសលកត្តុកាម្យតាឆន្ទៈយ៉ាងមុតមាំទេ ម្លោះសមភិក្ខុសង្ឃក្នុងសម័យនោះ​នាំគ្នា​សឹកដើម្បីអូន​ៗអស់ហើយ សូម្បីតែព្រះពុទ្ធក៏មិនសល់ដែរ ៕

Facebook Comments