ប្រែលោតប្រយោគ អដ្ឋកថាធម្មបទ ភាគ ១ ទំព័រ ៩ វគ្គ ១

(សោ មហាបាលោ) រីមហាបាលនោះ (វត្វា) ពោលហើយថា

តាត នែប្អូន ហិ ក៏ ហត្ថបាទាបិ សូម្បីរីដៃនិងជើងទ. អត្តនោ របស់ខ្លួន      មហល្លកស្ស របស់មនុស្សចាស់ ហោន្តិ រមែងជា អនស្សវា ជាអវយវៈមិនស្តាប់បង្គាប់ ន វត្តន្តិ តែងមិនប្រព្រឹត្តទៅ វសេ ក្នុងអំណាច បន ក៏       (វចនំ) រីពាក្យ កិមង្គំ មានអ្វីជាហេតុ ញាតកា រីញាតិទ. (ភវិស្សន្តិ) នឹងជា (អស្សវា) ជាអ្នកស្តាប់បង្គាប់ (វត្តិស្សន្តិ) នឹងប្រព្រឹត្តទៅ (វសេ) ក្នុងអំណាច សោ អហំ រីបងនោះ ន ករោមិ គង់មិនធ្វើ វចនំ នូវពាក្យ តវ របស់ប្អូនទេ អហំ រីបង បូរេស្សាមិ នឹងបំពេញ សមណប្បដិបត្តឹ នូវការបដិបត្តិនៃសមណៈ ឥតិ ដូច្នេះ អាហ ពោលហើយថា

ហត្ថបាទា រីដៃនិងជើងទ. យស្ស (បុគ្គលស្ស) របស់បុគ្គលណា ហោន្តិ រមែងជា ជរាជជ្ជរិតា ជាអវយវៈគ្រាំគ្រាហើយព្រោះជរា អនស្សវា ជាអវយវៈមិនស្តាប់បង្គាប់ សោ (បុគ្គលោ) រីបុគ្គលនោះ វហតត្ថាមោ អ្នកមានកម្លាំងកំហែងគឺជរាកម្ចាត់បង់ហើយ ចរិស្សតិ នឹងប្រព្រឹត្ត ធម្មំ នូវធម៌ កថំ ដូចម្តេច តាត នែប្អូន អហំ រីបង បព្វជិស្សាមិ ឯវ នឹងបួសនុះឯង ឥតិ ដូច្នេះ ។

loading…

 


199 total views, 3 views today

Facebook Comments